+ Reageer op onderwerp
Pagina 1 van 27 1 2 3 6 11 21 ... LaatsteLaatste
Resultaten 1 tot 15 van 400

Onderwerp: Ask acisi.

  1. #1
    Fenerliyim! Avatar van ebruronaldo
    Status
    Offline
    Lid sinds
    27-09-2010
    Locatie
    Fenerium
    Geslacht
    Vrouw
    Reacties
    2.920

    Ask acisi.

    Hoi ben ik weer, met een nieuw verhaal.


    De dag wanneer ik had gehoord dat ik geslaagd was, de dag wanneer mijn vreugde niemand kon verpesten. Was binnen paar minuten voorbij, de diploma stond recht voor me neus. Mama en papa die voor me stonden met de camera in de hand, net wanneer ik me handtekening zette, namen ze een geweldige foto. Ik glimlachte er zoetjes bij, maar tegelijkertijd brande het. Het gevoel dat ik naar een andere school zou gaan, gescheiden van Busra, Lotte en Nadia.

    ‘Vakantie is officieel begonnen’, zei Busra. ‘Ik ga je missen’.
    ‘Ik jou ook schatje’, zei ik verdrietig. ‘We gaan met de auto, hic canim istemiyor biliyormusun?’
    ‘Niye?’
    ‘We moeten met twee auto’s’, zei ik. ‘En volgend jaar gaan we naar het hbo, dan zitten we ook niet meer bij elkaar in de klas’.
    ‘Ja, maar we zien elkaar heus wel. Kan niet anders, ayni mahallede oturuyoruz canim’.
    ‘Ja, oyle de. Alismam lazim’.
    ‘Aynen, bende’, zei ze zuchtend. ‘Neyse simdi bunlari konusupta canimizi uzmeyelim’.
    ‘Napiyim’, zei ik lachend. ‘Bes senedir seninle gidiyorum geliyorum’.
    ‘Daar gaat onze tram’, zei ik zuchtend.
    ‘Bosver, we nemen de volgende wel’.
    In de verte zag ik Caner lopen, ik kreeg gelijk vlinders in me buik. Busra zag het ook.
    ‘Naz, sen onu unut’.
    ‘Hij is knap’, zei ik.
    ‘Ja daarom, hij is zo knap dat hij te veel hoogmoed heeft’.
    ‘Bus, denk je dat ik nooit kans maak?’ zei ik onschuldig. ‘Ik bedoel volgend jaar komen we op dezelfde school’.
    ‘Ja dus? Kim bilir kac kizlarla yatip kalkmistir’.
    ‘Yuh, sende hemen abartiyorsun’.
    ‘Kan toch? Hij heeft zo een uitstraling’, zei ze. ‘Ik snap echt niet wat je in hem ziet, hij is een egoïst’.
    ‘Oke’, zei ik snel. ‘Daar komt de tram’.
    ‘Anne ben geldim’, zei ik schreeuwend, ik gooide de sleutels op de bank.
    ‘Hosgeldin Nazli, hemen yukariya gelirmisin?’
    ‘Yine ne oldu?’
    ‘Heb je je kamer gezien?’ zei ze boos.
    ‘Anne’, zei ik zuchtend. Je hoorde de muziek van me broer.
    ‘Fatih!’ schreeuwde me moeder, hij kwam uit zijn kamer. ‘Doe wat zachter ja’.
    Zuchtend deed hij weer de deur dicht.
    ‘Kizim birkere kardeslerine bir ornek ol lutfen’, zei ze zuchtend.
    ‘Tamam annecim, ik ga eerst wat eten, daarna ruim ik het wel op’.
    ‘Ha soyle’, zei ze goedkeurend. ‘Je broertjes zijn buiten, als ze naar binnen komen laat ze absoluut niet met de schoenen binnen. Ik ga even naar me zus’.
    ‘Teyzem gilde ne yapacaksin?’
    ‘Oturmak’.
    ‘Iyi’, zei ik. ‘Babam nezaman geri doner?’
    ‘Bilmem, hij laat de auto controleren. ‘Ik heb al alles ingepakt, laatste spullen moeten nog gebeuren’.
    ‘Tamam’.
    Ik deed de tosti apparraat aan en maakte de boterham klaar, ik hoorde me broer naar beneden komen.
    ‘Kiz banada yapsana’.
    ‘Wat wil je er op?’
    ‘Birseyler yap iste, ik eet alles’.
    ‘Tamam’.
    ‘Nerde kaldin sen bugun?’
    ‘Was op school abi, baska nerde olabilirim ki?’
    Hij keek me grijnzend aan. ‘Hadi be, ik heb eigenlijk helemaal geen zin’.
    ‘Ik ook niet’, zei ik zuchtend. ‘Gaan we nou met twee auto’s?’
    ‘Nee, babam vazgecti, ik ga met vliegtuig’.
    ‘Lekker dan’, zei ik zuchtend. ‘Moet ik weer met de auto’.
    Hij lachte, ik kon met hem goed opschieten. Hij was aardig en steunde me altijd, wat betreft de jongens, was hij streng. Hij was eenentwintig jaar en had al een relatie van twee jaar. Me ouders wisten het niet, want we waren streng opgevoed. Vooral mijn vader, hij verzorgde mij het beste omdat ik het enige meisje ben. Ik was drie jaar jonger dan me broer en ging volgend jaar hbo doen. Me twee broertjes Tahsin en Murat, waren de ergste broertjes van de wereld.
    ‘Ja, lekker voor je’, zei hij lachend. ‘Ik kan tenminste afscheid nemen van Cigdem’.
    ‘Leuk voor je’, zei ik droog.
    ‘Oei hemende kizarmis’, plaagde hij me.
    ‘Abi, anneme nezaman soylemeye dusunuyorsun?’
    ‘Bilmem, zamani gelirse’, zei hij. ‘Al me vrienden hebben vriendinnen, el elle geziyorlar bir tek ben oyle gezemiyorum’.
    ‘Je bent niet de enige’, zei ik binnenmonds.
    Terwijl ik de boterham klaarmaakte voor mezelf, bekeek ik het profiel van me broer. Hij had zwart haar en was getint, hij had een oorbel laten zetten waar die een preek van kreeg. Enfin, hij deed hem niet af. Hij had licht bruine ogen en laatste tijd schoor hij zich nooit. Tahsin was daaraantegen blond, ook de enige, hij had ook lichte ogen. Hij was een maand geleden dertien geworden en voelde zich nu al helemaal de grote jongen en vooral de opvolger van Murat die vijftien was. Ze konden beiden de bloed onder je nagels vandaan halen, Murat was weer donker net als de broer. Ik had ook zwart haar, maar was niet getint.
    ‘Abi, sen Cigdemle nasil tanistiniz?’ vroeg ik nieuwsgierig.
    ‘Sanane’.
    ‘Hadi anlat’, zei ik smekend, ik ging op de tweepersoons bank zitten en keek hem nieuwsgierig aan met me bruine ogen.
    ‘Waarom wil je dat zo graag weten?’
    ‘Gewoon’, zei ik schouder ophalend.
    ‘Ik ontmoette haar toen ik in een café zat met me vrienden, we gingen even wat drinken. Ik wilde waterpijp doen met de smaak perzik, maar ze hadden er nog eentje en die wilde Cigdem dus’, hij nam een hap van zijn tosti. ‘Eerst wilde ik natuurlijk die perzik afpakken, maar toen ik haar zag. Icim birden bam baska oldu, bende tabiki vazgectim dedim ki ‘senin olsun’’.
    ‘Ee en toen?’
    ‘Ondan sonra arastirdim tabiki, kimin neysi falan’, zei hij lachend. ‘Biliyormusun, bazen onu takip ediyordum. Okadar cok merak ediyordum ki onu ve okadar guzeldi ki .. Onu nasil kazanacam diye dusunuyordum. Ama yaptim iste’.
    ‘Nasil yaptin?’
    ‘Kiz zaten cok anlattim, doe de televisie aan’, zei hij.
    Ik deed wat hij zei, de tosti was een beetje verbrand waardoor de smaak een beetje pittig was. De deur vloog open en de twee vervelende jongens kwamen het huis binnen, met de schoenen aan.
    ‘Ayakkabilarini cikarin hemen’, zei ik, maar ze luisterden niet.
    ‘Murat adami hasta etme’, zei Fatih, hij gehoorzaamde. ‘Ablanin sozunu dinle’.
    ‘Tamam abi’, zei hij.
    ‘Abi’, zei Tahsin. ‘Voor het huis staat een meisje’.
    Hij stond abrupt op en keek uit het raam. ‘Cigdem’.
    ‘Cigdem kim abi?’ vroeg Tahsin nieuwsgierig, dit was dus het punt waar zij een bewijs hadden gewonnen en me broer konden bedreigen.
    ‘Tahsin sanane’, zei ik snel, terwijl Fatih naar buiten liep. ‘Hebben jullie honger?’
    ‘Ja’, zeiden ze en gingen op de bank zitten. ‘We willen tosti’.
    ‘Emredersiniz’, zei ik zuchtend, ik maakte de tosti’s klaar en keek tegelijkertijd naar buiten. Ze knuffelden en gaven elkaar slechts èèn kusje. Ik fantaseerde dat ik met Caner knuffelde, ik was al in me kinderjaren dol op hem. Hij had bruin haar, kort en goed verzorgd, met grijze ogen en was een klein beetje getint. Hij was lang en gespierd, waar elk meisje van droomde. Èèn keer had hij mij aangesproken om wat te vragen, toen was ik zo zenuwachtig dat ik zelfs niet eens antwoord gaf. Maar dat was vroeger, nu durfde ik wel te praten, maar ik had geleerd dat je niet als meisje een stap moet zetten dus leefde ik met de hoop dat hij een keer tegen me zou praten.
    ‘Abla?’ riep Tahsin, Murat noemde mij altijd bij me naam. ‘Kan je me helpen met wiskunde?’
    ‘Nazli, mij ook man’, zei Murat.
    ‘Hier zijn jullie tosti’s, tamam ga eerst eten’, zei ik knikkend. Ze aten hun tosti’s en ik ging alvast de computer opstarten. Toen ik de rotzooi zag, zuchtte ik diep. ‘Moet ik dit ook nog opruimen’.
    ‘Ja’, zei Fatih grijnzend. ‘Kiz, nededin’.
    ‘Ik heb niks gezegd?’
    ‘Goed, vallah kiz delirmis kapimin onune geliyor bide’.
    ‘Asik’, zei ik.
    ‘Olabilir, ama babam bi gelseydi’.
    ‘Amada korkaksin’, zei ik lachend.
    ‘Tuurlijk, je weet hoe ze zijn’, zei hij en ging op het bed zitten. ‘Ik ga vanavond naar de lounge met vrienden’.
    ‘Dat mag je ook niet’.
    ‘Ik ben eenentwintig jaar man, wat willen ze nog doen?’
    ‘Ja ik ben achttien jaar en met mij bemoeien ze ook nog’.
    ‘Dat is wat anders, jij bent een meisje. Ik bemoei het meest met je’.
    ‘Ja weet ik’, zei ik nors. ‘Ik ga jou echt blokkeren op me mobiel’.
    ‘Moet je vooral doen’, zei hij boos.
    ‘Abi ik ga opruimen, cikarmisin?’ zuchtend stond hij op, ik logde tegelijkertijd op MSN.
    Love isn't complicated. People are.

  2. #2
    Thug Life Avatar van Imusx
    Status
    Offline
    Lid sinds
    10-07-2011
    Locatie
    Kadiköy
    Geslacht
    Vrouw
    Reacties
    3.732
    Nice

  3. #3
    Fenerliyim! Avatar van ebruronaldo
    Status
    Offline
    Lid sinds
    27-09-2010
    Locatie
    Fenerium
    Geslacht
    Vrouw
    Reacties
    2.920
    2
    De twee dagen waren zo snel voorbij gegaan, dat we nu al in de auto zaten. Ik had gehuild tijdens het afscheid nemen, Busra kon haar tranen ook niet tegen houden.
    ‘Alsof je nooit terug komt’, zei me vader zuchtend.
    ‘Echt hè!’ zei Murat lachend, ik kon hem zelfs wel in elkaar slaan.
    ‘Hadi dua edin’, zei me vader, we deden onze handen open en baden tot God. Ik bad dat we veilig aan kwamen en dat het een leuke vakantie zou worden.
    ‘Allah kabul etsin’, zei me vader, we bedankten hem en hij startte de auto.
    ‘Muzik acsana baba’, zei Tahsin.
    ‘Hayir’, zei hij, hij was tegen pop muziek. Me moeder was daar niet echt tegen, maar ze gehoorzaamde altijd naar me vader.
    ‘Baba lutfen, yoksa canimiz sikilir’.
    ‘Oglum, ipodun yaninda degilmi?’
    ‘Ja, maar batterij gaat dan snel leeg’.
    ‘Ja, sorry dan’.
    Hij zuchtte en keek boos uit het raam, ik pakte mijn boek.
    ‘Gaat ze lezen’, zei Murat lachend. Ik keek hem boos aan, hij was stil en zei de hele weg niks meer.
    We waren in Oostenrijk, het was drie uur ’s nachts en me moeder reed. Ik was klaar wakker, terwijl de andere sliepen.
    ‘Anne, waarom stop je niet?’ zei ik gapend.
    ‘Zodat we sneller zijn schat’, zei ze. Ik bekeek haar aanmoedigend. Als me broer er was, kon hij het over nemen. Ik zelf was nog bezig met rijlessen.
    ‘Oke, maar als je moe bent is het niet goed om te rijden anne’, zei ik.
    ‘Kizim, waarom ben je zo gestresst?’ zei ze zuchtend, toen zagen we twee grote lichten voor ons die ons verblinden. Ik hoorde me moeder nog schreeuwen. ‘Bu ne!’ ze stuurde de andere kant op, waardoor we naar beneden vielen. De auto rolde en rolde, ik rook een verbrande geur.
    ‘Murat, Tahsin!’ schreeuwde ik, ze waren ook aan het gillen. Me vader deed de deur open, waardoor de deur in de lucht vloog.
    ‘Cabuk cikkin cocuklar, hadi!’ schreeuwde hij, we gehoorzaamden en sprongen uit de auto, we belanden op de grond en onze kleding was helemaal zwart.
    Ik zag baba nog steeds in de auto, terwijl de auto naar beneden bleef rollen hoorde ik boven me sirenes. ‘Baba!’ schreeuwde ik huilend, ik wist niet wat me overkwam.
    ‘Meisje!’ riep een man. ‘Meisje!’
    Ik keek omhoog en toen weer naar beneden, de auto ontplofte en ik slaakte een gil.
    ‘Anne!’ gilde ik in de eerste instantie en me broertjes zeiden niks meer. ‘Baba!’
    ‘Meisje, kom onmiddelijk naar boven’.
    ‘Nee!’ zei ik schreeuwend en rende naar beneden, Murat rende achter me aan.
    ‘Abla!’ ik keek verbaasd om, hij had me voor het eerst zus genoemd. ‘Abla, lutfen gitme sende bizi birakma’.
    ‘Murat’, zei ik snikkend, ik trilde helemaal. ‘Ze zijn dood’.
    ‘Abla’, zei hij ook snikkend. ‘Babam nededi?’
    ‘Nededi?’
    ‘Kaderinde ne yaziyorsa onu yasiyorsun, kabullenmek zor ama mecbursun’.
    Ik keek hem verbijsterd aan, was hij echt geinspereerd door de woorden van me vader? De ambulance medewerkers renden voorbij, ze seinden naar de andere.
    ‘Snel er is iemand levend!’
    ‘Iemand’, herhaalde ik. ‘Murat, iemand is levend!’
    ‘Kim? Wie zou je willen?’ vroeg hij, ik gaf hem een klap.
    ‘Wat voor vraag is dat?’ zei ik boos, hij liep rennend naar boven. Ik keek naar de mensen die gehaast waren om te helpen en de mensen die boven nieuwsgierig stonden te kijken.
    ‘Wie .. Wie is er levend?’ stamelde ik.
    Love isn't complicated. People are.

  4. #4
    Amateur Avatar van Askkitabi
    Status
    Offline
    Lid sinds
    30-05-2011
    Locatie
    Ghetto
    Geslacht
    Vrouw
    Reacties
    309
    Verder!
    Be yourself, that is the way you can go on with your life.

  5. #5
    Fenerliyim! Avatar van ebruronaldo
    Status
    Offline
    Lid sinds
    27-09-2010
    Locatie
    Fenerium
    Geslacht
    Vrouw
    Reacties
    2.920
    3
    ‘Je vader’, zei die in het Engels. De brandweer mannen kwamen naar beneden gerend, me vader kwam langzaam aangelopen. Hij had een deken over zich heen, maar telkens probeerde hij het van zich af te duwen.
    ‘Baba, Allaha sukur’, zei ik huilend, ik wilde hem omhelzen maar hij viel op de grond en begon te huilen. ‘Baba, aglama’.
    ‘Annen, annen oldu’, zei hij huilend, ik beet op me onderlip. De mannen leidde ons naar boven, eenmaal boven gingen we weer op de grond zitten. De politie kwam naar ons toe.
    ‘Hoi’, zei hij in het Engels. ‘Ik ben Peter, we zullen jullie naar een hotel brengen waar jullie een nacht kunnen verblijven’.
    ‘We willen gelijk naar huis en het lijk van me moeder mee nemen’, zei ik, ik kon echt niet langer hier blijven.
    ‘Sorry, ze moet eerst naar het ziekenhuis gebracht worden voordat jullie haar kunnen mee nemen’.
    Ik zuchtte.
    ‘Baba, we moeten hier nog even blijven’.
    Hij schudde met zijn hoofd, ik wist niet wat ik moest doen. Ik voelde me verantwoordelijk voor alles. Ik was degene die als laatst met me moeder had gesproken, de laatste die haar hoorde schreeuwen.
    ‘Kom, stap in de auto’, zei de politie agent. Me vader stond niet op, Tahsin en Murat hielpen hem terwijl zij ook kapot waren. Met zijn vieren zaten we in de auto, niemand zei wat. Iedereen staarde voor zich uit, Fatih had geen flauw idee. Hij zat in het vliegtuig zonder enig idee wat er nu gebeurd was.
    ‘Kizim iyimisin?’vroeg me vader, hij was weer bij zichzelf gekomen.
    Ik pakte zijn hand vast en knikte, de hele weg huilde ik stiekem.
    ‘We zijn er, gecondoleerd’, zei de man zwijgzaam.
    ‘Dank u wel’, zei ik vriendelijk en we liepen naar het hotel.
    In de kamer was iedereen stil, we gingen linea direct naar bed. Zonder een woord te wisselen. Ik wilde wat zeggen, maar telkens zweeg ik. Ik kon het niet geloven, me moeder was echt weg. Het besef kwam pas later, toen me broer er achter kwam. Hij was echt een moederskindje.
    ‘Abi’, zei ik door de telefoon.
    ‘Nerde kaldiniz siz ya?’
    ‘Abi, er is wat gebeurd’.
    ‘Ne, soylesene kizim?’
    ‘Er is een ongeluk gebeurd, we rolden met de auto naar beneden en toen ontplofte hij’, zei ik in èèn keer.
    ‘Pardon?’ zei hij, ik hoorde dat zijn stem schoor werd. ‘Iyimisiniz?’
    ‘Annemi kaybettik abi’, zei ik huilend, het was stil aan de andere kant. Ik hoorde niks meer en toen ik naar het beeldscherm keek, zag ik dat hij had opgehangen. Ik keek naar het plafond en hoopte dat we snel thuis waren, ik had niet voor niks geen vakantie gevoel.
    ‘Kizim, uyan’, zei me vader, hij schudde me heen en weer. ‘Het is maar een nachtmerrie’.
    ‘Baba, is alles echt gebeurd?’ vroeg ik geschrokken, ik voelde me pyjama plakken. Hij keek naar de grond en ik plofte weer naar achteren. ‘Nee, nee het kan niet waar zijn!’
    ‘Rustig kizim’, zei hij, hij had vast goed nagedacht. Hij moest wel sterk zijn voor de kinderen, hoe moeilijk het ook was. ‘We gaan zometeen naar Nederland’.
    ‘Baba, annem gercekten .. gitti mi?’ zei ik voorzichtig.
    ‘Kizim, hadi lutfen’, zei hij, zijn houding veranderde. ‘Soz dinle’.
    ‘Tamam’, zei ik, ik stond op en ging naar de badkamer, deed de deur opslot en keek in de spiegel. Ik zag er bleek uit en ik zag zwarte vlekken van de mascara. Ik ging met me handen door me haren en zag alles weer voor me. Ik veegde me tranen weg tijdens het tanden poetsen, af en toe stikte ik. Maar ik kon niet stoppen met huilen.
    ‘Nazli hadi’, zei me vader ongeduldig. ‘Aglama artik’.
    Ik kwam uit de badkamer, ik zag dat hij ook had gehuild. Hoe kon je in zo’n situatie niet huilen? Ik deed alleen een sweater aan en me schoenen, het zal me een worst wezen hoe ik eruit zag. Onderweg in de taxi, werd er weer niks gezegd. De taxichauffeur probeerde in het Engels een praatje aan te gaan, maar door ons zwijgzaamheid bleef hij stil. Me vader gaf het geld en we liepen naar de ingang, zonder enige koffers. Er stond daar een man te wachten, die ons begleidde. Hij heette Frank en kon gelukkig wel Nederlands.
    ‘Hoi, het spijt me zeer van wat er gebeurd is’, zei hij algauw, me vader knikte. Alsof hem zijn spijt gevoelens zou boeien. ‘De dader is opgepakt en krijgt een rechtzaak’.
    ‘We willen naar huis, ik hoef niks te weten’, zei me vader kortaf. Wij liepen er maar achterna, Tahsin pakte me hand vast waar ik wel even van op keek.
    ‘Abla, korkuyorum’, zei hij.
    ‘Korkmana gerek yok canim’, zei ik troostend, hij had het waarschijnlijk niet eens door wie er niet was, Murat die had het wel door en praatte ook niet. Zelfs niet wanneer je iets vroeg. Ik sloot even me ogen en ademde diep in, ik wist dat me leven nu zou veranderen.
    Love isn't complicated. People are.

  6. #6
    Thug Life Avatar van Imusx
    Status
    Offline
    Lid sinds
    10-07-2011
    Locatie
    Kadiköy
    Geslacht
    Vrouw
    Reacties
    3.732
    Verder..

  7. #7
    Sergeant Louise Avatar van ESQUARED
    Status
    Offline
    Lid sinds
    12-02-2012
    Locatie
    Kalbinde
    Geslacht
    Man
    Reacties
    3.520
    wow, ik lees het gewoon, ik vind het interessant en jij moet vooral verder gaan!
    You've got it, girl, I cant wait to taste your hypnotic

    I like..

  8. #8
    uA Avatar van 70li
    Status
    Offline
    Lid sinds
    17-03-2008
    Locatie
    bij pap & mam.
    Geslacht
    Vrouw
    Reacties
    11.266
    Zoals altijd weer een mooi begin van je mooie verhalen :).
    Canim babam ♥

  9. #9
    Fenerliyim! Avatar van ebruronaldo
    Status
    Offline
    Lid sinds
    27-09-2010
    Locatie
    Fenerium
    Geslacht
    Vrouw
    Reacties
    2.920
    4
    ‘Al onze spullen zijn zeker ook in de brand verloren?’ vroeg ik aan de man.
    ‘Ja, helaas wel. Maar gelukkig zijn jullie verzekerd, dus jullie krijgen het te goed’, zei hij glimlachend.
    ‘Ja ons moeder ook?’ zei ik fel. Papa keek boos naar me.
    ‘Sorry’, zei de man kuchend, hij kon er ook niks aan doen. Ik keek boos terug, in het vliegtuig maakte me broertjes dit keer geen ruzie wie er bij het raam ging zitten, ze zaten stilletjes op de plek en vielen in slaap. Papa sliep niet, hij had zijn ogen wijd open. Het leek wel of hij helemaal niet knipperde, ik bleef hem bekijken en vroeg me af waarom Fatih nog steeds niks van zich had laten horen?
    ‘Ik heb Fatih in de nacht gebeld baba’.
    Hij keek naar me en zuchte.
    ‘Niye?’
    ‘Hij is de eerste die het moet weten, je weet waarom’, hij knikte.
    ‘En hoe reageerde hij?’
    ‘Hij hing op’, zei ik.
    ‘O Nazlim, ik weet niet wat ik moet doen. Ben onsuz nasil devam edebilirim?’ begon hij, zijn tranen vielen op zijn donkerblauwe spijkerbroek.
    ‘Baba, lutfen dayan’, zei ik, ik wist ook niet wat ik moest doen. ‘Hani demistin ya, kaderinde ne yaziyorsa onu yasiyorsun ..’.
    ‘Mecburum’, verbrak hij mij. ‘Sizin icin yasamam gerekiyor’.
    ‘Evet’, zei ik knikkend, tevreden dat hij weer gemotiveerd was. Juist hij moest sterk zijn, zodat wij een stap verder konden zetten.
    ‘Beni affet kizim’, zei hij.
    ‘Niye?’ vroeg ik verbaasd.
    ‘Anneni kurtaramadim diye, ona arabayi kullanabilirsin dedigime’.
    ‘Baba, estagfurullah’, zei ik. ‘Baba, wees sterk. Anne is altijd bij je’.
    Na dit te zeggen, voelde ik me sterk. Alsof ze achter me stond met haar handen op me schouders. Ik had op dit moment Busra nodig, iemand die mij kon optroosten.
    ‘Jullie moeten wel wat eten’, zei baba streng. ‘Hadi cocuklar, beni uzmeyin’.
    ‘Ac degilim baba’, zei Tahsin, Murat praatte nog steeds niet.
    ‘Murat oglum’, zei hij stotterend, ik voelde dat hij elk moment in tranen kon uitbarsten.
    ‘Baba, ze eten niet’.
    ‘Annem’, zei Murat zachtjes. ‘Annem’.
    Baba had het niet gehoord en at het eten op, ik bekeek Murat. Zijn ogen waren rood en was zijn getinte huid kwijt geraakt. Toen we landen en naar buiten liepen, zag ik al me tante van me moeder staan. Ze keek bezorgd.
    ‘Teyze’, zei Tahsin huilend. ‘Annem oldu’.
    ‘Ne!’ schreeuwde ze, ze zakte door haar knieën en begon te jammeren.
    ‘Teyze, kendine gel’, zei ik snel, hoe kon zij het niet weten. ‘Sana soylemediler mi?’
    ‘Hayir, hayir!’ zei ze schreeuwend. ‘Olamaz’.
    ‘Teyze hadi’, zei ik droevig. Ik had ook geen kracht meer over.
    ‘Ze zeiden tegen mij dat jullie alleen gewond waren, hoe kan het? Hoe!’
    ‘Esma’, zei baba boos. ‘Doe dit niet bij de kinderen’.
    Ze keek ons aan en knikte, Tahsin hielp haar met overeind komen en ging vervolgens in mijn arm. Vroeger paste me tante vaak op hem, waardoor zij een tweede moeder voor hem was. Mijn moeder werkte veel, net als me vader.
    ‘Ik ga haar hier begraven’, zei baba.
    De kinderen waren bij teyze in de auto, alleen ik zat samen met hem.
    ‘Niye?’ zei ik verbaasd. ‘Waarom niet in haar eigen dorp?’
    ‘Kimin yaninda?’ ik slikte. ‘Benim hayat arkadasim annesinden babasindan daha once gitti Nazli’.
    ‘Tamam, baba aglama’, zei ik snel.
    ‘Ze wilde altijd een mooie plek, waar veel groen is’, zei hij.
    Ik knikte en zei niks, ik had geen woorden. Het begraven van me moeder maakte mij dodelijk.
    ‘Mogen we haar zien?’ vroeg ik bijtend op me lip.
    ‘Moet’.
    Hoe zou ze eruit zien? Durfde ik er wel naar te kijken? Allemaal vragen ging door me hoofd, maar ik had geen flauw idee hoe ik ermee om moest gaan.
    Toen we eenmaal thuis waren en in de woonkamer op de banken zaten, was het duidelijk wie er niet was. Iedereen had vaste plekken, waardoor de leegte goed naar voren kwam. Murat die stond op en ik zag hem met zijn mouw de tranen weg vegen. Terwijl Tahsin op de bank zat en niks zei.
    ‘Birak ya’, zei baba. ‘Ugrasma’.
    ‘Eniste’, zei tante. ‘Ik ga, hoe dan ook, haar zien’.
    ‘Iedereen gaat haar zien Esma, maar nu wil ik even praten’.
    ‘Waarover?’ ze ging op de plek van me moeder zitten en keek bezorgd naar baba.
    ‘Wat hebben jullie, toen ze naar jou kwam, gepraat?’
    ‘Wat wil je hier mee zeggen?’
    ‘Cevap ver’.
    ‘Over algemene dingen’.
    ‘Ja wat?’ zei hij ongeduldig.
    ‘Of ze wel genoeg eten bij haar had dat soort dingen’.
    ‘Wat nog meer?’
    Ze dacht na en knipte met haar vingers. ‘Ohja, ze vroeg nog aan mij: ‘zal ik auto rijden?’’
    ‘Sen nededin?’
    ‘Ik zei dat ze dat zelf moest weten, maar rij niet ’s avonds’, zei ze knikkend om te bevestigen dat ze het echt had gezegd.
    ‘Hmm’.
    ‘Teyze’, begon Tahsin. ‘Wat moeten we nu doen?’
    Met z’n drieën keken we hem aan, ieder van ons deed de mond open en weer dicht. Niemand had een antwoord op deze vraag, want het leven ging verder.
    ‘Morgen gaan we haar zien’, zei baba beslist. ‘Nu moeten jullie slapen en goed uitrusten, oke?’
    ‘Ja baba’, zeiden we tegelijk.
    Tijdens het dromen zag ik alleen me moeder, die naar me lachte en zwaaide. Ik deed het licht aan en ging op het bed zitten, ik kon niet slapen. Als ik me ogen dicht deed, zag ik me moeder voor me, alsof ze heel vlakbij is. Ik pakte me mobiel die ik hier had laten liggen, toen hij aan was kreeg ik al gelijk meldingen.
    Askim, basin sagolsun. Allah sabir versin, mekani cennet olur insallah x Bus.
    Ik klikte naar de volgende van haar.
    Inanamiyorum Naz ya, agliyorum durmadan daha dun sabah vedalasmistik. Nerdesin? Als je in nl bent, dan kom ik naar je. X
    Ik wilde wat terug sturen, maar ik had geen kracht meer. Ik wilde alleen maar huilen en legde op zij. Krijsend en schreeuwend begon ik onder de kussen te huilen.
    ‘Kizim, kizim tamam’, hoorde ik baba zeggen. Maar ik was mezelf niet meer. ‘Tamam, kizim’.
    ‘Allah kahretsin!’ schreeuwde ik. ‘Niye! Niye! Annem burda olmaliydi! Biz turkiyede olmaliydik! Niye ya! Niye!’
    ‘Kizim tamam’, zei hij. ‘Kader bu iste, annenin zamani gelmis belli ki’.
    ‘Baba!’ zei ik boos, hij schrok en liet me los. Ik keek in zijn bruine ogen, iedereen had wat van hem geërfd, behalve Tahsin leek op zijn moeder. ‘Ben annemi geri istiyorum’.
    ‘Kizim’, hij trilde. ‘Ben istemezmiyim?’
    ‘Babam benim’, ik lag op zijn borstkast en snikte. ‘Ben ona dedim niye suruyorsun, biraz dinlenseydin dedim. Oda tutturdu illa surecem diye, ondan sonra o an oldu. Gitti yazik annem’.
    ‘Tamam’, zij hij zachtjes, hij aaide over me haren en hoe sterk hij ook probeerde te zijn, ik voelde toch een traan in me nek.
    Love isn't complicated. People are.

  10. #10
    Thug Life Avatar van Imusx
    Status
    Offline
    Lid sinds
    10-07-2011
    Locatie
    Kadiköy
    Geslacht
    Vrouw
    Reacties
    3.732
    Verder

  11. #11
    Amateur Avatar van BIATCH
    Status
    Offline
    Lid sinds
    25-03-2011
    Locatie
    in your dreams.
    Geslacht
    Man
    Reacties
    291
    Devam
    Hatirla demiyorum, unutma yeter.

  12. #12
    Fenerliyim! Avatar van ebruronaldo
    Status
    Offline
    Lid sinds
    27-09-2010
    Locatie
    Fenerium
    Geslacht
    Vrouw
    Reacties
    2.920
    5
    In de ochtend was iedereen aangekleed en klaar om ons moeder te zien, omdat er bij de deur een spiegel hing zag je je eigen bleke gezicht. Ik voelde aan me huid en dacht aan de huid van me moeder, hoe zou die voelen? Koud? Toen we er eenmaal waren zag je tante al staan, ze zwaaide naar ons. Niemand zwaaide terug, misschien een flauwe glimlach, maar meer ook niet.
    ‘Hazirmisiniz?’ vroeg baba.
    ‘Hey! Bekleyin!’ schreeuwde iemand van de verte, naarmate hij dichterbij kwam, hoe meer het duidelijker werd wie het was.
    ‘Fatih abi!’ zei ik vrolijk, hij omhelste me.
    ‘Hadi cabuk olun’, zei baba, hij knikte naar Fatih.
    ‘Durf je het wel?’ vroeg hij aan mij, zijn ogen waren overdreven rood.
    ‘Abi, durf jij het wel?’
    ‘Ik wil haar .. Ik wil haar omhelzen en nooit meer loslaten Naz’.
    ‘Tamam canim abim, aglama’, ik veegde stiekem ook mijn tranen weg.
    ‘Halo’, zei de man. ‘Volgt u mij maar’.
    Hij nam kleine stapjes en we liepen zwijgend achter hem aan, telkens keek ik bij elke deur naar binnen en zag mensen huilen. Eentje lag op de grond, de andere leunde tegen de muur.
    ‘Oke’, zei hij, hij deed de deur open en vervolgens de deur van de koeling waar ons moeder lag. ‘Kunnen jullie even helpen met het optillen’.
    Eerst keken we elkaar aan, maar daarna bood baba en Fatih zich aan. Ze legden het op het brancard en reed hem naar een apparte kamer. Iedereen stond erom heen, trillend van de zenuwen. Ze deed de deken van het gezicht af.
    ‘O’, kwam er alleen bij mij uit, haar gezicht zag er niet zoals gewoonlijk uit. Haar huid was verbrand en haar wenkbrauwen waren verdwenen evenals haar haar. Ik huilde niet, terwijl de andere niet konden ophouden met huilen. ‘Anne’, ik liep naar haar toe en aaide over haar koude huid, ik bekeek haar goed en dacht na, wat had ze op het laatste moment gedacht? ‘Anne, ben seni cok seviyorum’. De man was er niet meer, de andere durfden niet dichterbij te komen. Ik gaf een kus op haar voorhoofd en rook haar geur, het stonk. ‘Senin yanindayim annecim, ac gozlerini’.
    ‘Nazli’, zei baba, ik draaide me om en zag dat hij moeilijk adem haalde.
    ‘Baba iyimisin?’ maar hij viel op de grond. ‘Meneer! Meneer!’
    Hij kwam rennend de kamer binnen en keek eerst naar mij, toen naar baba die op de grond lag. Hij voelde aan zijn nek en ging vervolgens hem op de zijligging leggen.
    ‘Hij is flauwgevallen, hij kan elk moment weer wakker worden en laat hem dan zitten of liggen’, voordat die verdween zei die nog. ‘Hij mag absoluut niet opstaan en jullie hebben nog vijf minuten’.
    Ik knikte en keek naar me tante, ze zat naast baba en ging heen en weer, wat die Turkse vrouwen altijd doen.
    ‘Teyze, istersen simdi gidelim’, zei ik.
    ‘Hayir, we hebben nog vijf minuten’.
    ‘Jullie durven niet eens haar aan te raken’, zei ik bot.
    Haar gezicht trok strak aan en ze zei geen èèn woord meer, zuchtend stond ze op en verlate de kamer, baba werd wakker en ging gehoorzamend zitten. Tahsin en Murat waren niet binnen gekomen. Fatih stond erbij, maar hij was met zijn gedachten niet hier aanwezig.
    ‘Baba iyimisin?’
    ‘Iyim kizim’, zei hij zuchtend. ‘Het werd me een beetje benauwd’.
    ‘Oke, je moet zitten’, zei ik streng toen hij toch probeerde op te staan. ‘Straks mag je opstaan’.
    Thuis werd alles geregeld voor de begrafenis, we stelden een lijst op wie we gingen uitnodigen, de kosten, de plek. Alles werd uitgebreid gedaan, zodat mama de beste plek zou krijgen. Baba was de hele avond druk bezig, tante maakte het eten klaar voor morgen.
    ‘Insallah yeter’, zei ze. ‘Yoruldum’.
    ‘Ik ook’, zei ik zuchtend, omdat wij de enige vrouwen waren, hielp niemand ons met het eten.
    ‘Busra nerde?’
    ‘Ze is al in Turkije. Ze wilt liever hier bij mij zijn, maar de ouders willen het niet’.
    ‘Maar zij gingen toch ook goed met Ayse abla om?’
    ‘Ja, daarom snap ik het ook niet. Maar aan de ene kant, ze zijn nu in Turkije, anders hebben ze voor niks zoveel geld uitgegeven’.
    ‘Geld kan je terug krijgen, een mens niet’.
    ‘Teyze biliyorum, ama onlar iki yildir gitmediler .. Fadime yengenin annesi babasi var orda, onlarin canlari yokmu?’ verdedigde ik de ouders van Busra.
    ‘Haklisin’, zei ze zuchtend. ‘Bilemem, belki buyuk konusuyorum ama ben gelirdim’.
    Ik negeerde haar opmerking, ze kon soms eigenwijs zijn en egoïstisch daarom had ik haar nooit echt gemogen. De broer en de zus van me vader kon ik goed mee opschieten, zij waren niet streng maar juist modern. Ze hadden veel liefde voor mij en maakten leuke grappen.
    ‘Halam ve amcam geldi’, zei ik vrolijk toen ik de stem van hun hoorde.
    ‘Ay oylemi’, plaagde me tante, die al wist dat ik hun meer mocht dan haar.
    ‘Kizim benim’, zei ze huilend, ze omhelste me strak. ‘Iyimisin?’
    ‘Iyi olmaya calisiyorum hala’, zei ik knikkend.
    ‘Basin sagolsun canim’, zei amca. ‘Senin canin acidimi?’
    ‘Yok amca, sadece ..’.
    ‘Tamam, tamam’, zei hij.
    ‘Willen jullie wat drinken?’
    ‘Nee sen isine bak guzelim’, zei amca, hij ging naar boven voor baba.
    ‘Atif abi nerde?’ vroeg me hala.
    ‘Yukarda’.
    Van boven hoorde je gelijk jammerende geluiden, niet alleen van een vrouw maar ook van een man.
    ‘Laat ze hem nog eens huilen ook’, zei tante nors.
    ‘Moeten ze lachen dan teyze?’ zei ik boos, waarom kon ze hun nooit accepteren? ‘Tovbe tovbe’.
    ‘Nazli’, ze zweeg en ging verder met het eten maken.
    ‘Efendim, icinde kalmasin’, zei ik expres, ze raakte geirriteerd.
    ‘Wat heb je toch tegen mij?’
    ‘Ik heb niks tegen jou teyze, maar je moet niet zo tegen hala doen’.
    ‘Wat doe ik dan?’
    ‘Je kraakt ze de hele tijd af, niet alleen bij mij, maar zelfs bij hun welzijn’.
    ‘Doe ik dat?’
    ‘Dalgami geciyorsun teyze?’
    ‘Nazlim benim, jij weet nog van niks’, ze gaf een knipoog en draaide zich om.
    ‘Wat dan?’
    ‘Nee, dat zijn oude mensen zaken’.
    ‘Teyze zeg, anders ga ik nu naar boven en dan vraag ik het aan hala’.
    ‘Kizim, ik vertel het je later wel’.
    Ik zuchtte, dat ging ze niet doen. Terwijl ik aan het snijden was keek ik nieuwsgierig naar buiten, er kwamen zoveel mensen naar binnen en naar buiten. Ik wist zeker dat Caner ook zou komen.
    ‘Kiz, kimi bekliyorsun’, zei tante lachend.
    ‘Niemand’.
    ‘Tabi canim’.
    Ik negeerde haar en hield me ogen gericht op de deur. Je zag kleine kinderen binnen komen, die normaal de hele tijd renden, maar dit keer stilletjes het huis binnen kwamen. De mannen bleven buiten staan wachten, want het lijk zou eerst naar huis komen waar het gebed wordt gelezen door de hoca.
    ‘Oke, we zijn eindelijk klaar’, zei ze zuchtend, ze waste haar handen. ‘Begroet ze wel’.
    ‘Ja niet èèn voor èèn, er zijn zoveel mensen. De helft ken ik niet eens’.
    ‘Achjoh, dat zijn mensen die uit beleefdheid komen’.
    ‘Wel goed’, ze knikte.
    Ik ging even naar buiten om frisse lucht te halen, maar tegelijkertijd goed om me heen te kijken of Caner er was. Na paar seconde te staan besefte ik pas wat ik aan het doen was, hoe stom kon ik zijn om nog aan hem te denken terwijl me moeder overleden is. Ik draaide me om en liep naar binnen.
    ‘Basin sagolsun’, hoorde ik iemand zeggen.
    ‘Sagol’, zei ik en draaide me om.
    Het was een lange en brede jongen, hij had bruin haar en blauwe ogen. Hij had een mooie kledingstijl en was ook aantrekkelijk. Maar ik kon niet opkomen wie hij was. Hij stak zijn hand uit en ik pakte hem uit beleefdheid aan.
    ‘Allah kolaylik versin’, zei hij en liet me hand los.
    ‘Sagol’, zei ik nog een keer verbaasd, ik wilde vragen wie hij was, maar me broer stoorde het gesprek.
    ‘Ga is naar binnen’.
    ‘Tamam’, zei ik nors en met een knikje naar de jongen verdween ik in de woonkamer tussen de vrouwen.
    ‘Nazli’, riep hala, ze stond achter de deur.
    ‘Efendim?’
    ‘Waar is je hoofddoek? Ze gaan zometeen yasin lezen en allerlei gebedden’.
    ‘Ay unuttum’, zei ik geschrokken, ik rende naar boven en pakte uit de kast een hoofddoek. Ik keek in de spiegel en zag hoe bleek ik was. ‘Allahim nolursun bugun cabuk gecsin’.
    Beneden waren ze al begonnen en ik nam plaats naast tante.
    Love isn't complicated. People are.

  13. #13
    uA Avatar van 70li
    Status
    Offline
    Lid sinds
    17-03-2008
    Locatie
    bij pap & mam.
    Geslacht
    Vrouw
    Reacties
    11.266
    devam..
    Canim babam ♥

  14. #14
    Fenerliyim! Avatar van ebruronaldo
    Status
    Offline
    Lid sinds
    27-09-2010
    Locatie
    Fenerium
    Geslacht
    Vrouw
    Reacties
    2.920
    6
    ‘El Fatiha’, zei de hoca.
    Iedereen las het Fatiha gebed en ik bleef nog aan de voet einde staan, want ze beweerden dat als je bij de voeteinde staat, ze je kan zien. Ik deed me handen open en bad tot God dat ze vrede en rust had gevonden, dat als ze me hoort, ze moet weten hoeveel ik van haar hou.
    ‘Basin sagolsun kizim’, kwamen de mensen èèn voor èèn langs, ik gaf alleen een knikje. Ik wilde in bed liggen en nergens meer aan denken.
    ‘Basin sagolsun’, zei die jongen weer, ik knikte.
    Toen iedereen weg was bleven wij nog met z’n vijfen staan bij het graf. Murat die zag er weer normaal uit, hij had zijn getinte huid weer gekregen. Maar zijn ogen waren nog steeds rood, niemand huilde.
    ‘We moeten naar huis’, zei ik, iedereen keek op. ‘Ze zijn nu bij ons, ze gaan nu eten. Teyzeme yardim etmem lazim’.
    ‘O ja’, zei baba, hij liep naar de auto op een snelle tempo. ‘Ik was het echt vergeten’.
    ‘Kan gebeuren’, zei ik snel, ik wilde hem geen schuldgevoelens geven.
    ‘Jullie doen het goed’, zei hij. ‘Unutmayin, anneniz hep yaninda’.
    Iedereen knikte, niemand had iets om te zeggen. Alsof anne degene was die altijd het gesprek voerde, maar het was de leegte in de auto.
    Tante en ik waren aan het afwassen, terwijl hala aan het opruimen was. Iedereen was vertrokken, behalve tante, hala en amca.
    ‘Rahmetli ablam’, begon tante. ‘Hep kiziyordu anneme, niye ikitane cocuk yaptin diye. Ben daha birtane daha kardes istiyorum falan. Annemde hic tepki vermezdi sadece derdi git kendin yap’, ik lachte. ‘Bak massallah annemin dedigi oldu’.
    ‘En jij?’ ze keek me aan. Ze was niet getrouwd, er was met haar leven ooit wat gebeurd, maar niemand vertelde het me.
    ‘Ik ben ooit getrouwd geweest’, zei ze koel. ‘Ooit’.
    ‘Niye olmadi?’
    ‘Gewoon’.
    ‘Teyze, waarom doe je zo gesloten?’
    ‘Oke, niemand weet het’, zei ze oprecht. ‘Behalve je moeder’.
    Ik knikte en wachte af.
    ‘Me moeder accepteerde hem niet, omdat hij geen moslim was. Na een tijdje had hij besloten om te bekeren naar de islam. Tuurlijk aanvaarde ik dit als een gift en vertelde het heel vrolijk aan me moeder, want ja, ik ging er vanuit dat het nu wel mocht’, ze deed de kraan uit en ging op het aanrecht leunen. ‘Ze vond het geweldig en we mochten trouwen, ik was zo gelukkig op dat moment. Ik weet nog heel goed, hoe ik de kamer van me zus instormde en riep: ‘Abla ben senden daha once evleniyorum’. Ze was blij voor me, maar meer ook niet. Uiteindelijk was de trouwdag aangebroken en we zaten aan de tafel om ja en nee te zeggen, ik had natuurlijk als een gek meisje ja gezegd. Hij niet’.
    ‘Waarom?’ zei ik geschrokken.
    ‘Hij ..’, ze beet op haar nagels. ‘Hij had een meisje ontmoet, toen hij voor werk naar het buitenland moest in Turkije, tussen ons ging het ook goed maar er was èèn ding wat in de weg stond. Ik ben onvruchtbaar’.
    ‘Teyze’, ik knuffelde haar.
    ‘Dus’, ze snikte als een klein kindje. ‘Hij kon dat niet accepteren en wilde niet verder te maken hebben met mij. Maar ik stond voor schut, niet alleen ik, maar me ouders ook. Gelukkig waren alleen me ouders en me zus er, dus niemand weet het’.
    ‘Je ouders waren zeker boos’.
    ‘Niet alleen boos, ze zeiden de hele tijd: ‘Ja wat zeiden we’. Op een gegeven moment had ik besloten om gewoon niet te trouwen en op het kind van me zus te letten, Fatih. Toen jullie er allemaal waren, voelde ik me compleet. Soms ja, kon ik niet echt overweg met Fatih, maar dat kwam meerendeels door het feit dat ik zo ben. Ik heb een hart van steen’.
    ‘Ja’, zei ik eerlijk. ‘Dat heb je wel eens, maar iedereen heeft zijn reden er toe’.
    ‘Ja mijn reden is, dat ik nooit kinderen kan krijgen’, zei ze verdrietig. ‘Ik was altijd al jaloers op me zus, laatst zei ze tegen mij: ‘Olursem, cocuklarim sana emanet guzelim’. Ik was blij dat ik dan de verantwoordelijkheid zou hebben, maar over het feit dat ze zou sterven niet’.
    ‘Waarom zegt anne zulke dingen?’
    ‘Bilmem’, zei ze schouderophalend. ‘Maar dat doe je als moeder, je kinderen veilig stellen. Je kan elk moment dood gaan, het hoeft niet te betekenen dat ze er naar zoekt’.
    ‘Hoe graag wil jij kinderen teyze?’ vroeg ik, ik hoopte maar dat ze nu wel in de bui was om aardig te blijven.
    ‘Hoe graag ik kinderen wil? Dolgraag, zelfs zo erg dat ik een keer met de dokter overlegde om sperma op te nemen en zo te proberen’, ze ging op de stoel zitten. ‘Maar zelfs dat zou niet eens gewerkt hebben. Ik kan geen kinderen krijgen, het accepteren was in het begin van de jaren zwaar. Maar wat kan je aan de wil van Allah veranderen?’
    ‘Wat zitten jullie hier te kletsen?’ zei baba boos, aan zijn stem kon je horen dat hij gehumeurd was. ‘Esma, ben biraz sonra disariya cikiyorum’.
    ‘Tamam eniste’.
    ‘Wil je op de kinderen letten, me zus en broer gaan mee’.
    ‘Tamam bakarim, nedemek’.
    ‘Oke dan’, hij deed de deur zacht dicht.
    ‘Wat gaan ze doen?’ vroeg ik nieuwsgierig aan me tante, die ook geen flauw idee had.
    ‘Ne biliyim Nazli, ze gaan denk ik praten’, zei ze bezorgd. ‘Ik denk over jullie, de kinderen’.
    ‘Hoezo? We zijn oud genoeg om voor ons zelf te zorgen’.
    ‘Ja oke, maar Tahsin en Murat hebben het moeilijk’.
    ‘Wij niet wil je zeggen?’
    ‘Ja, zo bedoel ik het niet. Maar Tahsin en Murat zijn niet oud genoeg om met zo een verdriet om te gaan’.
    ‘Haklisin, sorry ik word een beetje nerveus van dit soort dingen’.
    ‘Hoeft niet schat’, voor het eerst voelde het goed om met haar te praten.
    ‘Waarom kan je niet met hala opschieten?’
    ‘Pff’, zei ze lachend. ‘Ik dacht dat je dat vergeten was’.
    ‘Ik vergeet niks’.
    Fatih kwam de keuken binnen en ging aan de tafel zitten.
    ‘Praat verder, waarom kan je niet opschieten?’ zei hij arrogant.
    Me tante keek gelijk mij aan en ging verder met het neer zetten van de bestekken en borden.
    ‘Abi, waarom moet je afluisteren?’
    ‘Ga gewoon verder’.
    ‘Ik ben niks verplicht’, zei tante fel. ‘Jij moet eens leren om netjes te kunnen praten met je teyze’.
    ‘En als ik dat niet doe mevrouw?’
    Ze gaf geen antwoord.
    ‘Fatih’, zei ik boos. ‘Abi, lutfen cikarmisin?’
    ‘Nazli, birkere karisma’.
    ‘Abi, teyzem kotu biri degil. Niye ona boyle davraniyorsun?’
    ‘Cunku ..’, zonder zijn zin af te maken liep hij weg.
    ‘Cunku ne!’ schreeuwde ik hem na, maar hij was al in de auto en reed weg.
    ‘Nazli, je moet niet denken dat ik je hala verslechtert in je ogen. Het zijn gewoon de feiten, ik zit ook fout en zij ook. Maar Fatih abin speelt ook een rol’.
    ‘Hoe bedoel je?’ ik snapte het niet meer.
    ‘Nou, toen je moeder trouwde met je vader, was ze al zwanger. Alleen eniste en ik wisten dat, ik hield het geheim natuurlijk. Maar toen haar buik groeide viel het op, hala had het gemerkt en vroeg wanneer ze was uitgerekend. In december, zei je moeder, maar ze had er niet bij nagedacht, dat als je van december terug rekent, je eerder dan de bruiloft uitkomt. Als je begrijpt wat ik bedoel?’
    ‘Dus ze kwamen er achter’.
    ‘Ja, en toen moest ze alles uitleggen en uiteindelijk begrepen ze het, maar ze hadden èèn voorwaarde; het moest een jongen zijn. Toen ik dat hoorde, flipte ik helemaal. Ik ging naar het huis en voor de deur vloekte ik allerlei dingen. Daarna zei ik: Waarom moet het een jongen zijn? Waarom? Wat heeft dat nou weer te maken? En als het niet is? Wat dan?’ ze lachte. ‘Het was echt dom van me, maarja als je eenmaal woedend bent zie je niks meer voor je. Dus we begonnen echt te vechten, grote vrouwen die vechten voor de deur, staat natuurlijk niet. En sinds dien is het tussen ons slecht. Maar het is toch een jongen geworden’.
    ‘Okee waarom moest het een jongen zijn?’
    ‘Dat is toch soort van een traditie, dat een vrouw een jongen moet krijgen. Je vader is toch streng gelovig, de hele familie ook. Alleen eniste is wel wat minder dan zij, maar toen Fatih opgroeide zorgde ik deels voor hem en hala. Je kan natuurlijk begrijpen dat ze dan allemaal domme dingen fluisterde tegen hem, zoals; ga niet met haar om, ze is slecht voor je. Op een dag, zei hij plotseling tegen mij, toen die pas twee jaar was; jij bent slecht. Ik schrok me rot, toen ik erachter kwam dat zij dat had gedaan, flipte ik weer. Maar dit keer hadden we niet gevochten, maar ik gaf toen ook op om op te passen en liet alles aan hala over. Het is niet de schuld van Fatih, maar nu ziet hij mij als een slechte tante. Aan de ene kant denk ik, het is beter zo. Maar ik wil niet de slechte tante zijn, want dat ben ik niet’.
    ‘Waarom heb je dit niet aan hem vertelt?’
    ‘Nou, omdat ik mezelf heb beloofd dat ik het gewoon laat gaan. Ik accepteer gewoon dat ik slecht ben volgens hala. Je amca is wel een aardige man, met hem heb ik wel goed contact. Maar ik weet niet waarom zij zo een hekel aan me heeft? Misschien door die ene dag bij haar deur, maar dat verdiende ze’.
    ‘Hmm, waarom maken jullie het niet goed?’
    ‘Heb ik geprobeerd, maar ze wilt het niet, dan houdt het ook op’.
    ‘Ik wist niet dat zij zo was’.
    ‘Kijk ik ga niet zeggen dat ze slecht is, want tegen jullie is ze echt lief. Maar behalve mij kan ze niet hebben’.
    ‘Sorry, ik heb ook niet altijd even aardig tegen je gedaan teyze’.
    ‘Ja zeker niet’.
    ‘Sorry’, zei ik verlegen, ik kon wel door de grond zakken.
    ‘Geeft niet, je kon het ook niet weten’.
    Love isn't complicated. People are.

  15. #15
    Thug Life Avatar van Imusx
    Status
    Offline
    Lid sinds
    10-07-2011
    Locatie
    Kadiköy
    Geslacht
    Vrouw
    Reacties
    3.732
    Devamm

Bookmarks

Bookmarks

Berichtregels

  • Je mag geen nieuwe discussies starten
  • Je mag geen reacties plaatsen
  • Je mag geen bijlagen plaatsen
  • Je mag niet je reacties wijzigen
 
HABABAM
De tijden worden getoond in GMT +2. Het is nu 14:37.
Powered by vBulletin Copyright © 2010 vBulletin Solutions, Inc. ©2000-2020 Hababam.nl Community - het virtuele huis van Turkije.