Verboden

[AHfilterkoffie]

Even kort, snel. Ik moet even al die depri, droevige verhalen uitschrijven, zodat dat zwartgallige gevoel in mij naar buiten kan ontsnappen en mijn verhalen kan infecteren.
Enjoy!
________


Het was verboden.

De gedeelde blikken in de gangen, de deuren die op slot werden gedaan, de besprekingen na de les in de klas alleen.

Maar de dingen die ze deed… die ze liet voelen.

Misschien was het daarom wel verboden; het was zo goed, te goed, dat het niet goed kon zijn en wel verboden moest zijn.

En die dingen, die rillingen door het lijf…

Die deden me denken aan mijn jeugd, toen ik nog die lange, slungelige jongen was die op school rondhing. En dan was er een kort moment van walging, want op die leeftijd was mijn geschiedenisdocent niet na de lessen in de klas blijven hangen, om te bespreken, om te voelen…

Maar meestal veranderde dat al gauw, want dan leek ik weer achttien opeens, zodat het minder erg leek, minder erg was wat ze deed en mij liet voelen. Dan kon ik mij in dat gevoel kwijtraken en verdrinken zodat ik niet meer hoefde te denken. Niet denken aan mijn geschiedenisleraar van veertig jaar en het vieze, oude ventje dat ik mij dan voelde.

Soms leken er voetstappen langs de deur te gaan, waarop ik kon voelen hoe haar lichaam gespannen stond. Maar zodra die verdwenen, zodra die verdwenen, was het gevoel weer terug. Dat kon ik voelen.

Soms was ik alleen in het lokaal, proefwerken aan het nakijken, de lerarenkamer aan het mijden omdat ik me niet schuldig wilde voelen. In die kamer tussen al mijn collega’s had ik altijd het gevoel dat ze het wisten, dat ze het konden ruiken en zien aan mij en aan haar. En dan was ik te laf om hen onder ogen te komen, want ik durfde het niet. Ik durfde het gewoon niet, omdat het verboden was en ook altijd verboden zou zijn.

In mijn kamer was het stil. De stilte werd alleen verbroken door het geritsel van papier dat af en toe opklonk als ik naar het tentamen van een ander leerling overschakelde om na te kijken. Dan stond mijn hersens al stand-by, want ik kon alleen nog aan de teksten voor mij en het gekrabbel van leerlingen denken. Dan kon ik niet denken, behalve geschiedenis, krakend, stoffig geschiedenis. Maar het meest van allemaal kon ik niet voelen, zodat ik twijfelde of ik wel leefde en bestond. Dan was Cogito ergo sum niet van toepassing, want al dacht ik na, ik voelde niet, zodat ik niet bestond.

Pas als ik het gekraak van de deur die ik nu uit duizenden kon herkennen, hoorde, begon mijn hart sneller te kloppen, geschiedenis, feiten en jaartallen vergeten. Dan kon ik nog alleen voelen hoe mijn hart begon te pompen, hoe het bloed begon te stromen door mijn lichaam en hoe de haren in mijn nek overeind stonden.

Pas dan kon ik voelen en bestaan.

En dan die klik, klik, van de deur. Een knarsend geluid; ik hoefde niet op te kijken om te weten dat de deur op slot werd gezet. Ik liet mezelf dan niet kijken en zien, want dan zag ik haar en haar jeugdig gezicht en werd ik herinnerd aan mijn leeftijd zodat ik schaamtevol wegkeek. En dan hief ze haar hand op, onder mijn kin, zodat we in oogcontact kwamen en ik verbijsterd – steeds weer – opmerkte dat deze vrouw degelijk geen kind maar een echte vrouw was. Ze herinnerde mij dan eraan dat ze dondersgoed wist waar ze mee bezig was en dat ik mij daar niet schuldig, spijt of schaamtevol over hoefde te voelen.

Dat was nog iets. Ik had gedacht dat meisjes, vrouwen, preuts zouden zijn, maar naast haar voelde ik mij soms verlegen worden. Ze glimlachte daar soms om, ik neem aan dat ze het schattig vond. Daar kon ik verward over zijn, maar voordat ik nog verdere gedachten daarover kon ontwikkelen, had ze me al afgeleid door die lippen – de lippen van een vrouw niet een leerling – op mijn wang te drukken, in een teder gebaar.

En dan begon het voelen weer, alle gedachten losten op, zodat ik mij weer achttien voelde, ik eraan herinnerd werd dat ik bestond en leefde en niet doelloos in de wereld proefwerken nakeek.

Maar het was verboden, nog steeds en altijd.

Fin.

[Kruimel]

.......... Ik meen het , jij kan wereldberoemd worden

[Semalicious]

Het wekt ironische gevoelens bij me op.

En dat vind ik zo geweldig, je zet me weer aan het denken!

[Svm]

woooooow. GREAT!

[Aylaa_]

ik heb dikke dikke respect voor je

[AHfilterkoffie]

Thanks guys. That's really nice of you..

Voor de mensen met respect: boks ouwe, boks! (I feel like 16 again.)

[Sahrem]

heb je een fansite ofzo, ik schrijf me meteen in :)