Milly (12) en haar Labrador (echt gebeurd verhaal)


Ruim tien jaar geleden verhuisde ik van Amstelveen naar Wijnjewoude in Friesland. Ik woonde alleen met mijn twee Labradors, een blonde reu en een zwart teefje. We hadden nu een grote tuin. Het duurde niet lang of ik kreeg gezelschap. Wilma en Simmi, twee meisjes van een jaar of negen kwamen vrijwel dagelijks om met de honden te gaan wandelen. Ik genoot van de verhalen van de meiden, over thuis, de school en het dorp. Als ik langs de school kwam, dan zwaaiden we naar elkaar. De ouders van Wilma hadden een winkel in het dorp en die leerde ik dus kennen. De vader van Simmi, het blondje, was een trucker. Geleidelijk aan werden de dames vrijer. Ze gebruikten mijn tuin als speelplaats en ik vond het prachtig. Ik had graag zulke dochters willen hebben. Ik weet nog hoe Simmi op een keer touwtje stond te springen en ik zag hoe de tijd vertraagde. Simmi met haar blonde haren, zweefde in slow motion. Het was een oogverblindend mooi tafereel. Ze straalde en alles aan haar bewoog in harmonie. Ik wilde het beeld vasthouden en haalde mijn camera om het wonder vast te leggen. Bij het ontwikkelen bleek echter alles te zijn mislukt. Zo verliepen de jaren en ik raakte steeds meer aan de meiden gehecht. Vooral toen er puppies kwamen. Labrador pups adoreren kinderen. We stoeiden samen met de honden, soms zonder de honden en ik weet nog hoe ik ze een paar keer tot de orde moest roepen. Ze waren toen een jaar of twaalf en al behoorlijk sterk en hadden geen besef van grenzen. Op een dag vroegen ze of ze on line mochten. Ik aarzelde maar ze drongen aan, "alleen Kindernet", zei Simmi. "Okay, dan is het goed". Terwijl ze een tijdje zaten te surfen, keek ik toevallig naar wat ze op de adresregel ingetikt hadden. Er stond iets met sex. Ze probeerden een pornosite te openen. Door bliksemsnel de computer uit te schakelen wist ik te voorkomen dat er beelden op het scherm verschenen. Ik heb ze de wacht aangezegd. "Als je dit nog één keer doet, dan mag je hier nooit meer komen". Simmi vond het maar kinderachtig". Thuis keken haar vader en haar broers zo vaak naar blote vrouwen. Ze was die beelden gewend. "Wat zij doen, is hun zaak`zei ik, `hier wil ik het niet hebben". Ik vertelde, "als je naar porno kijkt, blijven die beelden in je hoofd zweven en vervolgens trek je slechte mensen aan". Wilma scheen het te begrijpen maar Simmi deed wat lacherig. Ik voelde me machteloos. Simmi was een beeldschoon meisje met een vrolijk karakter en het idee dat ze door vader en broers zo respectloos behandeld werd, deed me pijn. Ik voelde een verlangen Simmi bij me te houden en haar de kans te geven op te groeien tot een gezonde jonge vrouw.
Niet lang daarna ben ik verhuisd. Twee jaar later bezocht ik Wijnjewoude en al wandelend met mijn Labradors kwam ik Wilma en Simmi tegen. Ze waren nu veertien. Wilma zag er relaxed uit maar waar Simmi mee bezig was? Ze droeg een naveltruitje met daarop in grote letters SEXY. Alsof dat niet genoeg was, droeg ze vreemde contact lenzen. "Van een wilde wolf", legde ze uit. En dan een overmaat aan lipstick en make up. Ik vroeg haar, "waarom loop je zo rond? Je bent hartstikke mooi van jezelf, dit heb helemaal niet nodig". Wilma knikte heftig maar Simmi ontweek mijn blik.
Vijf jaar later kwam ik weer in het dorp. Ik kwam de moeder van Wilma tegen en we raakten in gesprek. Met Wilma ging het goed, ze had een vriendje en een leuke baan. En Simmi? Ze zweeg even en toen…. "Simmi zit in Almere, in de gevangenis". Haar woorden troffen me als een mokerslag. Ik voelde tranen opkomen. Ik voelde me zo machteloos, ik was er zo bang voor geweest, zo'n lief kind. Het interesseerde me ook niet te weten waarom ze daar was terecht gekomen. Ik had haar zo veel willen geven. Het begon zachtjes te regenen. Ik zag dat Wilma´s moeder een kapotte parapluie bij zich had. Als plaatsvervanger voor Simmi gaf ik haar de mijne, een gloednieuwe. Ook gaf ik haar mijn adres. Ik hoopte toch op een levensteken van Simmi.
Maanden later kwam ik thuis van een buitenlandse reis. Tussen de post een stukje papier beschreven door Simmi. Ze was twee keer tevergeefs bij me aan de deur geweest. Dat was nu drie jaar geleden. Ik ben naar Duitsland verhuisd en heb nooit meer iets van haar vernomen. Zo´n lieve Labrador is volgens mij nu nog het enige dat ik haar zou kunnen geven.

Milly is niet meer. Ze is een van de onschuldige kinderen die elke dag wel ergens in Nederland worden gedood. De daders zijn in veel gevallen verwanten. Meestal horen we er niets van en Justitie en de artsen regelen de zaak onderling. Elk kind is even erg. Waarom we zo met Milly bezig zijn terwijl het statistisch gezien gaat om een alledaagse gebeurtenis, danken we aan de Media. Het zijn de kijkcijfers en de voorpagina's van de Telegraaf die bepalen hoe belangrijk Milly is. Het heeft weinig te maken met medemenselijkheid. Was Milly in coma geraakt en had zij dat overleefd, dan had zij evenveel geleden. Wel was zij dan minder prominent geworden voor de Media. Ze was dan waarschijnlijk door gebrek aan medemenselijkheid in de samenleving uiteindelijk terechtgekomen in de psychiatrie. De samenleving voelt nu eenmaal meer voor slachtoffers die er niet meer zijn dan voor slachtoffers met een trauma. Voor hen geen Stille Tocht.

Voor veel mensen voorzien programma's zoals die over Milly in een behoefte geëntertaind te willen worden, op de sofa met links een biertje en rechts een zak chips. Deze vorm van entertainment beschouwen deze zotten als hun blijk van medeleven met het slachtoffer en de nabestaanden. Zonder dossierkennis menen ze er alles van te weten. We weten niet wat is er voorgevallen tussen Milly en Sander V. haar buurman? Slechts 10% van de mensen beschikt over zelfstandige denkkracht. Zulke mensen kijken tv in de hoop er iets van te leren.
Milly hield van de honden van Sander V. Ja, Labradors zijn meestal onweerstaanbaar. Dat is dan ook de reden waarom ik ooit dacht dat mensen met zo'n knuffeldier, per definitie lieve mensen moesten zijn. Door schade en teleurstelling wist ik inmiddels dat ook dit een sprookje is. Goede en slechte mensen kunnen zo´n hond aanschaffen. Had Milly maar een eigen Labrador om van te houden.